Ambrotypia

Ambrotypia to fotografia oparta na metodzie mokrego kolodionu, gdzie obraz jest tworzony przez osiadłe na szklanych płytach srebro. Prace mienią się niespotykanym światłem w partiach jasnych, a ich czerń pozostaje nieprzenikniona. Daje to wrażenie trójwymiarowości.Każdy ambrotyp jest unikalny, z racji, że jest to ręczny proces, nie sposób jest zrobić dwóch identycznych ambrotypów

Wiele osób utrzymuje, że nazwa tej wyjątkowej techniki pochodzi z greki, gdzie słowo ambro
tos oznacza wieczny. Brzmi to pięknie i prawdziwie… dobrze przygotowany ambrotyp może przeżyć wieki.
W rzeczywistości jednak ambrotypia zawdzięcza swoją nazwę Jamesowi Ambrose Cuttingowi, ktory ją opatentował.

Proces mokrego kolodionu wynalazł Frederick Scott Archer w 1851 roku i był on powszechnie stosowany aż do wprowadzenia suchej płyty na początku 1880 roku. Można więc powiedzić, że w 1880 roku mokry kolodion był już technologicznie przestarzały!

Określenie „mokry kolodion” lub w jezyku angielskim „wetplate” ma swoje wytłumaczenie: po uczuleniu płyty fotograf ma k
ilkadziesiąt minut na jej naświetlenie i wywołanie. Parujący eter i etanol bezlitośnie odmierzają mu czas – gdy płyta wyschnie przed wywołaniem – obraz nigdy już nie powstanie.

Więcej można poczytać np. na https://pl.wikipedia.org/wiki/Ambrotypia